İNSAN KENDİ HAYATINDA NE ZAMAN YABANCI OLUR?

İnsan bazen hayatını kaybetmez. Kendi hayatındaki yerini kaybeder.

Yaşamaya devam eder. Konuşur, çalışır, sever, kararlar verir. Herkes onun kim olduğunu bilir. Fakat bir gün gelir, kendisi kim olduğunu anlatmakta zorlanır.

Çünkü insanın kendisine yabancılaşması büyük bir olayla başlamaz her zaman. Bazen küçük kabullerin, ertelenmiş itirazların, söylenememiş hayırların ve başkaları için vazgeçilen kendi gerçeklerinin içinde sessizce büyür.

İnsan başkalarına yetişirken kendisine geç kalır.

Düşünün…

Bir insan neden istemediği bir hayatı sürdürür? Neden herkese gösterdiği anlayışı kendisinden esirger? Neden başkalarını kaybetmekten korkarken kendisini kaybetme ihtimalini görmez?

Çünkü insan bazen kendisine ait olmayan sorumlulukları karakteri, öğrendiği itaati saygı, suskunluğunu olgunluk, kendi ihtiyaçlarından vazgeçmeyi sevgi zanneder.

Ve zamanla kendisine ait olmayan bir hayatın içinde kendisini aramaya başlar.

Asıl mesele insanın ne yaşadığı değildir yalnızca. Yaşadıklarından sonra kendisiyle nasıl bir ilişki kurduğudur.

Herkes onun güçlü olduğunu söyler. Oysa kimse bu gücün arkasında ne kadar bastırılmış duygu, ertelenmiş karar ve yarım bırakılmış bir hayat olduğunu bilmez.

Daha da önemlisi, bazen kendisi de bilmez.

İşte burada insanın kendisine sorması gereken bir soru vardır:

Ben gerçekten böyle bir insan mıyım, yoksa yıllardır böyle davranmak zorunda olduğuma mı inanıyorum?

Bu sorunun cevabı, insanın kendi hayatındaki yerini yeniden düşünmesine neden olabilir.

İnsanı yalnızca düşündükleriyle açıklamak mümkün değildir. Duyguları, bedensel tepkileri, öğrenilmiş davranışları ve kendisiyle kurduğu ilişki bir bütünün parçalarıdır. Nöro Somatik Programlama (NSP) yaklaşımında da insanın bu farklı boyutlarını birlikte ele alıyoruz.

Çünkü insan bazen zihninde bitirdiği bir meseleyi davranışlarında sürdürür. Bazen istemediği bir şeye evet derken bedenindeki gerilimi hisseder. Bazen de özgürce karar verdiğini düşünürken geçmişte öğrendiği bir davranışın sınırları içinde kalır.

İnsan için önemli olan, her yaşadığını değiştirmeye çalışmak değil, bugün hâlâ neyi neden sürdürdüğünü fark edebilmektir.

Geçmiş yaşanmıştır. Fakat geçmişte öğrenilen her davranışın gelecekte de devam etmesi zorunlu değildir.

İnsan kendisine dönmek için herkesten uzaklaşmak zorunda değildir. Kendi hayatındaki yerini yeniden belirlemesi gerekir.

Sevmek, kendisinden vazgeçmek değildir.

Sadakat, kendi varlığını yok saymak değildir.

Güçlü olmak, her yükü taşımak değildir.

Ve özgürlük, her istediğini yapmak değil; kendi kararlarının sorumluluğunu üstlenebilmektir.

Şimdi kendinize bir soru sorun:

Bugün bütün unvanlarınız, rolleriniz, sorumluluklarınız ve başkalarının sizden beklentileri ortadan kalksaydı, geriye kalan insanı ne kadar tanırdınız?